The first day of school our professor introduced himself and challenged
us to get to know someone we still don’t know. I stood up to look
around when a gentle hand touched my shoulder.
I turned around to find a wrinkled, little old lady beaming up at me with a smile that lit up her entire being.

She said, “Hi handsome. My name is Rose. I’m eighty-seven years old. Can I give you a hug?” I laughed and enthusiastically responded, “Of course you may!” and she
gave me a giant squeeze. “Why are you in college at such a young,
innocent age?” I asked.
She jokingly replied, “I’m here to meet a rich husband, get married, and have a couple of kids…”

“No seriously,” I asked. I was curious what may have motivated her to
be taking on this challenge at her age. “I always dreamed of having a
college education and now I’m getting one!” she told me.

After class we walked to the student union building and shared a
chocolate milkshake. We became instant friends. Every day for the next
three months we would leave class together and talk nonstop. I was
always mesmerized listening to this “time machine” as she shared her
wisdom and experience with me.

Over the course of the year, Rose became a campus icon and she easily
made friends wherever she went. She loved to dress up and she reveled
in the attention bestowed upon her from the other students. She was
living it up.

At the end of the semester we invited Rose to speak at our football
banquet. I’ll never forget what she taught us. She was introduced and
stepped up to the podium. As she began to deliver her prepared speech,
she dropped her three by five cards on the floor.

Frustrated and a little embarrassed she leaned into the microphone and
simply said, “I’m sorry I’m so jittery. I gave up beer for Lent and
this whiskey is killing me! I’ll never get my speech back in order so
let me just tell you what I know.”

As we laughed she cleared her throat and began, “We do not stop playing
because we are old; we grow old because we stop playing. There are only
four secrets to staying young, being happy, and achieving success. You
have to laugh and find humor every day. You’ve got to have a dream.
When you lose your dreams, you die. We have so many people walking
around who are dead and don’t even know it!

There is a huge difference between growing older and growing up. If you
are nineteen years old and lie in bed for one full year and don’t do
one productive thing, you will turn twenty years old. If I am
eighty-seven years old and stay in bed for a year and never do anything
I will turn eighty-eight. Anybody can grow older. That doesn’t take any
talent or ability. The idea is to grow up by always finding opportunity
in change. Have no regrets. The elderly usually don’t have regrets for
what we did, but rather for things we did not do. The only people who
fear death are those with regrets.”

She concluded her speech by courageously singing “The Rose.”
She challenged each of us to study the lyrics and live them out in our daily lives.
At the year’s end Rose finished the college degree she had begun all those years ago.
One week after graduation Rose died peacefully in her sleep.
Over two thousand college students attended her funeral in tribute to
the wonderful woman who taught by example that it’s never too late to
be all you can possibly be.
These words have been passed along in loving memory of ROSE.

FINALLY I UNDERSTOOD, GROWING OLDER IS MANDATORY. GROWING UP IS OPTIONAL

Hey, I’m amazing, right?
Even if I chase you, you won’t come
Tears fill up my eyes, and I can’t run anymore

Maybe it’s jealousy… I’m s-a-d…!!

At midnight, I rushed out
I kicked the door,
my glass slipper broke,
and I also tore my dress

that was the song that was constantly playing, in my head. why, why, why?! sometimes this mask of smile won’t go away, even when im nearing the edge. It’s not enough to be gorgeous to be happy.

————————————————————

we arrived at island cove at around umm, lunchtime? anyways, what was supposed to be a good event rather turned out to be a night full of false expectations, masquerade, role-play and pretention.

blame it on the weather, maybe. we were indoors most of time. Most of the time we were inside the hall and talking about the future of our company. OKAY and we were rather thinking of ways to escape practice of our Lion King presentation and thank God we won.

we were there like we weren’t. even loneliness exist in paradise.

————————————————————

and maybe you can blame it on Mark! oh my gawd, here we go again. Lately he’s been stealing my life from me - all i can do is think fo him, especially when we were at the resort. seeing him with other people hurts me alot, why am i thinking of him, why do i feel jelousy? we’re not even that close…maybe not enough, or maybe too much, im very confused! i don’t want to breakdown and i don’t give a damn to what i feel coz i know its going nowhere…i can’t do self-medication for this heavy, burdened feeling..something between obsession and pride, a feeling between desperation and hopelessness. No, i don’t want to blame him, its just that i can’t convince myself to belive i have fallen in love. deep trouble.

i want to put an end to this, how can i stop a feeling that’s slowly eating me away? I want to wake up from him.

I want to gather up the stardust
and throw them at you
Why do you care?
You can’t love anyone but yourself…

yun na siguro ang pinakamasakit na december sa buhay namin,what was supposed to be a happy holiday turned into a very depressing moment and to think that in a season where everybody else was smiling nandun kami, in front of a white casket containing a fallen foundation of a once strong home.

December 26 nun, namatay tatay ko. Actually lahat ng kapatid ko umiyak, pati yung pinaka bunso namin na walang kamuang-muang kung saan na napunta yung tatay nyang malaki tyan, palautot at tanggero ummiyak dahil alam nya na hindi na magigising yung nasa loob ng ataul. Pero ako, ako lang siguro yung nakakatawa nun, nakakaharot, nakikipagbiruan pa ako. Tinanong nga ako eh,
“si aweng nakabiro pa ng ganyan o, parang hindi ka namatayan ah! Yang tatay mo talaga, hindi ka pa pinatapos pasko!”

“oo nga eh, sana kahit itong pasko lang na to, tapos sa new year, tapos sa graduation,sa susunod pang araw ng patay, sa susunod na pasko, sana hanggang sa susunod pa”,sabi ko.

Masuwerte ako at naging tatay ko ang tatay ko. Wala na sigurong baklang anak ang magiging maswerte pa. Ilang buwan bago sya pumunta sa better days eh muntik na  akong upakan ng kapatid ko dahil sa kagaguhan ko. Warla talaga yung kapatid ko dahil homophobic sya pero barado sya sa script ng tatay ko: “Ano problema mo eh anak ko yan?” tama. Bakit magagalit sakin kapatid ko, wala syang karapatan.

Kaya ngayong Father’s Day, after 5 years, ngayon ko lang nalaman kung gaano kalaki ang nawala sakin. Nawala sakin yung tatay na nagbibigay baon, yung madungis na tatay na naghahatid sakin sa exclusive school, yung tatay na nagluluto, yung tatay na barako
at tanggero, yung tatay na sikat, kilala, ginagalang di dahil galante syang magpainom kundi dahil marunong syang makisama na walang bahid ng pagiging plastik. Yung tatay na binuhay kami sa kalawang, yung tatay na kelangang uminom muna para masabi ang totoo, yung tatay ko na minsan umasang maging lalake ako.

ngunit sya ay nabigo!

hindi sya nagalit, sinubukan nya akong intindihin. hindi sya nanumbat, bigay lang sya ng bigay.napagod na sya, at nagpahinga sya pero hindi kami ang nagbigay ng ginhawang hindi nya naramdaman sa tanang buhay nya.

kaya sa lalaking tunay na nagmahal sakin,
HAPPY FATHER’S DAY.

hehe, asan na ba tayo sa storya?! basta, ang nagyari sa last post ng Blogserye eh may nangyari nasa pagitan nila Patt at ng ating malanding bida na si Raf…ano ang kahahantungan ng kanilang kalibugan?

*Where Do Broken Hearts Go?

Nagising ako bandang alas 9 ng umaga nung linggong iyon. Wala si Patt
sa tabi ko……nagsuot ako ng suot ko kagabing slacks at sando pero
hindi na ako nagbrief pa. Naghilamos ako ng mukha at dumiretso sa
ibaba. Sa palagay ko ay nasa kainan silang lahat at ako na lang ang
hinihintay. Pagpasok ko sa silid kainan ay nakita kong naka brief pa
rin si Christian at Vincent na magkatabing nakaupo sa kanan. Si Seph
ay nakatayo sa likod ng inuupuan ni Angelo. Si Patt naman ay naka-
short lang at nakaupo sa kaliwa ni Angelo………mukhang masaya silang
nagkukwentuhan…….ano kaya pinaguusapan nila??? Hinila ako ni Patt sa
kandungan niya at hinalikan ako sa leeg. Inalok niya akong ng iniinom
na kape ngunit tumanggi ako.

“Patt naman! Kelan ba ako uminom ng kape!?! Tsaka magaling na lalake…
bakit mo ako iniwan sa pagtulog” pa-sweet kong sabi sa kanya at
gumanti ako sa mga halik nya.

“Eh himbing na himbing ka sa pagtulog…di na kita ginising….sorry na
po bhe” suyo ni Patt at hinalikan ako sa labi.

“OO nga…pagod kayo kagabi…ang lakas pa nga ng boses nyong dalwa
eh….hihiihihihi” sabi ni Christian.

“Ano?!?!” sagot ko na para bang naalarma ako.

“Naku bhe! Pinakikinggan nila ang ginagawa natin kagabi! Buti na lang
at hindi nila tayo binosohan kasi bukas daw ang pinto…..buti hindi
nila tayo kinuhanan ng video” patawang sagot ni Patt.

Nakalimutan ko nga palang i-lock ang pinto kagabi.

Imbes na magreact ay tumingin ako kay Seph at halata na hindi sya
nasisiyahan sa naririnig mula sa mga kumakain sa lamesa. Kitang-kita
ko sa kanyang mga mata ang lungkot at selos. Naalala ko na hindi ko
nga pala inalis ang kuwintas na ibinigay niya nang mag-sex kami ni
Patt. Suot ko pa rin hanggang ngayon. Kitang-kita nya na nakasabit pa
rin iyon sa aking leeg at hindi nagawang takpan ng suot kong sando.
Nakita nya yun at nalungkot……I broke Joseph’s heart I must admit to
myself….yet, I cant do anything to comfort him…..haaayyyy!!! ang
hirap ng ganitong sitwasyon.

“Mga tol! Pag nabuntis itong si Raf, lahat kayo kukunin kong ninong
hah!!?!?!” pabiro ni Patt habang itinataas ang kanyang kape na parang
nagaalok ng toast sa barkada.

“Ulol! Mag-ilusyon ka pa dyan!” Pabirong sagot naman ni Tian at
sinabayan ng malakas na tawanan.

“Ahh..ehh…mga tol….nagtext si Ma’am Arenas sa akin at ipinapakalat sa
lahat ng senior at junior studs na walang pasok daw sa Monday….bonus
daw yun sa success ng prom natin” wika ni Seph sabay ngiti sa amin ng
makahulugan.

“Talaga!?!? So pwede pa tayo magtagal dito ng isa pang gabi? Bukas na
tayo lumuwas ng Fairview! Ano?” masayang tugon ni Vincent

“OO nga….mag-Malate muna tayo…..balita ko maganda daw dun sa Mint…
bastusan daw ang mga bi dun….all out gimik daw!” sagot ni Angelo.

Nagkasundo na kami na pupunta ng Malate mamaya. Aalis kami ng mga
alas 9 ng gabi para medyo late na kami dumating dun. We spent the
rest of the day preparing food for lunch and dinner, nagkulitan at
nagkuwentuhan, kanya kanyang paalam sa mga parents na sa Monday na
kami uuwi….nang ok na ay kanya kanya na kami ng ligo. Teka! May
problema! 2 extra damit lang ang dala namin, wala kaming extra pati
brief. Aysus! Hindi nga pala problema yun! Ano ang ginagawa ng mga
damit ni Seph?!?!? Hehehehehe!! Kanya-kanyang pili ng damit at shoes,
sa aming magbabarakada pinakamaporma si Patt pero di papatalo si Seph
(siguro para ma-impress ako)….buti na lang at matangkad si Seph at
kasya sa aming lahat ang damit nya…..besides hindi ako ganon ka-
chubby para hindi magkasya damit nya sa akin. Ang pinili ko ay loose-
fit na jeans at cute na shoes and tees, ang nakakatuwa ay hiniram ko
ang bikini brief ni Seph…..ewan ko lang kung hindi tumulo laway nila
ni Patt pag nakita nila akong naka-bikini brie0f lang. Ehehehehe!

Alas 8:30 ng gabi, naliligo si Patt, ako naman ay bihis na kasi ayaw
kong nagmamadali pag aalis, nakatambay ako sa may garden…madilim
ngunit maaliwalas ang paligid…amoy malinis dahil sa malinis talaga
ang paligid at nakakapagpasariwa ng hangin ang mga halaman doon. Ang
iba ko namang barkada ay kanya kanyang gayak ng sarili. Ineenjoy ko
ang pag-iisa at nagiisip-isip pa rin.

Ano kaya ang feeling pag naging kami ni Seph?

Pareho lang kaya silang magmahal ni Pat!?!?!

Ano kaya ang nararamdaman ni Seph ngayon?

Di naman siguro masama kung makikipagrelasyon ako sa kanya kahit na
patago lang.

Totoo nga siguro ang sinabi ni Seph……mahal ko siya pero ayaw kong
aminin sa sarili ko at pinipigilan ko lang ang aking nararamdaman
para sa kanya dahil nauna si Patt. Nabasag ang aking katahimikan ng
maramdaman kong may nagmamasahe ng aking balikat at nagsimulang
magsalita.

“Siguro masakit pa rin ang katawan mo dahil sa nangyari sa inyo ni
Patt kagabi no?” tanong ni Seph habang marahang minamasahe ako.

“Ikaw pala Seph! Hindi naman! Nagiisip lang ako at naghihintay na
matapos si Patt, lam mo naman yun…matagal maligo” sagot ko pagkatapos
ay napabuntong hininga ako.

“Halika nga dito sa tabi ko! Tabihan mo ako. Pero teka! Si
Angelo!?!!? Baka naman makita tayo nun? Baka magselos” anyaya ko kay
Seph na nagaalala.

“Hindi ah! Wala namang namamagitan sa amin para magselos siya.
Narinig ko nga pala yung usapan niyo kagabi ni Angelo. Pasensya na at
sinabi niya sa iyo iyon. Kilala mo din naman si Angelo diba!?!?”
paumanhin sa akin ni Seph.

“OO nga eh. Di ko alam na ganoon katindi ang pagmamahal mo sa akin.
Alam mo, ngayon ko lang sasabihin sa’yo to……Mahal nga siguro kita
pero talagang mas matimbang ang kay Patrick eh. Alam kong pwede pero
hindi ko kayang suklian ang pagmamahal mo” malungkot kong sagot.

“Talaga!?!?! May kaunting puwang diyan sa puso mo para sa akin?? Ibig
sabihin may pag-asa pa ako sayo? Yes! Thank you bhe! Este Raf! Thank
you!!!” masayang sagot ni Seph na sobrang saya ay napahalik sa akin
at ako naman ay lumaban ng halikan…….inakala kong ok lang ang
ginagawa namin……mahal naman nya ako……wala rin namang nakakakita sa
amin. Ngunit naalala kong bigla ang halik ni Patt……mali ito! Hindi ko
pwede pagbigyan kahit halik si Seph! Faithful si Patt sa akin…dapat
ganun din ako sa kanya. Bumitaw ako sa pagkakayakap at paghalik nya.

“Hindi! Im sorry if you got me wrong. I love you only as a friend!
Hanggang dun lang yung nararamdaman ko..Sorry Joseph! I’m really
really sorry!” paumanhin ko kay Seph. Nanahimik si Seph ng ilang
sandali. Nang iangat ko ang kanyang mukha ay nakita kong may umaagos
na luha patungo sa kanyang pisngi….umiiyak si Seph!

Pinaiyak ko si Seph! Ano ba to?!?!?

“Seph! Wag ka nang umiyak…..I’m sorry talaga” ang wala kong tigil na
pagpapaumanhin.

Imbes na sumagot ay tumayo si Seph at naglakad palayo sa akin……siguro
pumasok ng bahay……lumabas ng gate……umakyat sa kwarto……hindi ko
alam!!!

Saan pupunta si Seph?!?!?

Ano ang iniisip nya at nararamdaman sa kasalukuyan?!?!?

Saan sya dadalhin ng mga luha nya?

Saan pupunta ang puso nyang sinugatan ko?!?!?!?

totoo kayang natutupad ang birthday wishes? dahil kung magkaganun man, tinodo ko na yun sa birthday ko! hehe, pero shempre, hindi naman ako si Bruce Almighty (God knows kung ano mangyayari kung ako nagkaroon ng powers!) kaya simple lang ang hiling ko:

• Kumapal na ulit ang bumbunan ko: that’s correct! as i have mentioned, thinning hair na ako (senyales na tumatanda na talaga tayo) ewan ko kung dahil yun sa stress ng trabaho o baka naman ‘maximum level of plasticity reached’ na ang status ko!
• Mabawasan na sana ang mga Mapagmagaling, ang Mapanlandi, ang Mapangharot at mga PARROT na tao sa buhay ko! Sobra na to…magiging the grudge na ako sa dami ng sama ng loob ko! pero infairness, nakakakita na ako ng katuparan sa aspetong ito…
• Masupil na sana ang mga lalakeng masyadong ambiguous ang pagkatao…kung mahal mo ako..ligawan mo na ako! heheh (sana may makabasa nito…at tamaan sya kaagad!)
• Ang hiling ko para sa bansang Pilipinas: Ma-install-an ng cameras sa loob ng Malacanyang at gawing itong Big Brother house na nakamonitor sa LAHAT ng gagawin ng palasyo partikular na si Little Mrs Philippines…wish ko lang din sana pati ilalim ng tables eh malagyan ng camera dahil maraming bagay ang dumadaan duon (maliban pa sa karaniwang pinapahiran ng kulangot ang underside ng tables..)
• Pera, Pag-ibig at Tunay na kaligayahan para sa mga taong deserving! To hell with all the people who’s making the world unfair! Sana lamunin kayo ng lupa…pero baka idura din kayo nyan…
• At para naman sa aking online viewers, bakit ba kayo nagiging invisible at hindi kayo nata-track ng Visitor’s Watch?! lately napupuno na yung unwanted visitors ko ng anonymous viewers ah! at konti lang ang nagcocomment! hmm! andaya! mag-log-in muna kayo bago basahin ang blog ko para marecord yung visit nyo okay! Kahit di na kayo magleave ng comment sa Guest Book! hehe, peace out parin…basta atin-atin lang ang mga post ko ah..hehe!

ayy, parang napaka-demanding ko diba..hehe, pero infairness susulitin ko na ang aking WishList dahil next year pa ulit ako makapagbubuga ng sama ng loob ko sa pobreng cake…

its my birthday! oh yes, oh no! dumagdag nanaman ang edad ko, pero tumatanda akong paurong! And as of the moment, i am of legal age na talaga…hehe, nag debut na ako! im 21! hehe, at dahil mayaman na ako, hindi lang ako nagpa-canton, nam-BLOW pa ako, as in blow-out!

ayan, nakikita nyo sa taas ng text na ito ang dalawang taong pinagtya-tyagaan na ako for over 7 years of their lives, hehe ang problematic-ex-dunkin-donut-crew-na-nakabasag-ng-pinto Vanesza at ang nodame-impersonator-na-namimigay-ng-frutos Jocelyn…hehe, mejo malaki ang budget! as in…pero ako rin naman yung malakas kumain at nagawa ko pa silang i-libre ng tig-iisang pirated dvd (worth 35 pesos; Detectiver Conan Live 2 at Darker than Black OVA)

shempre, hindi mawawala dyan ang aking regular na pag-uuwi ng pizza and for the first time nakakain ako at ang pamilya ko ng nakakasuya-at-masyadong-matamis na Chocolate Marjolaine (at dahil mejo magastos ako, junior size nalang binili ko…pareho lang naman lasa nun, ryt?!) hehe, naku 21 na ako, ang tanda ko na…AT WALA PA AKONG BOYFRIEND! nagpaparinig ba?! hehe!

ano ang nagbalik? si mark…nagbabalik! hindi ko na kasi sya pinapansin dati (read: i don’t do drama) pero since binati nya ako nung birthday ko, ehdi ako naman super reply at friendly friends na uli kami. Tutal naman sya na ang unang nag text (wla akong number nya, ayokong hingin at hindi rin nman ako pala-text na tao) may i open-up narin kung bakit nya ako dinelete sa multiply! Super reply ang lolo mo, at umaaatikabong drama ang nabasa ko (kesyo di ko daw ma-unawaan photography nya…who cares…kahit nga si Ude walang say eh..nagkataon na nabasa rin ni viva ang text at super agree na andrama nga ng reply!).

Lately napapadalas na rin ang pagtetext namin, pero walang malisya (sayang!) at shempre, about photography na naman at hindi ko maarok ang takbo ng isip nya, im trying hard na talaga pero wla talaga eh..dati interesado talaga ako sa photography and buying myself a good camera, napagchichikahan narin namin to dati para sa mga AniCon eh makakapag shoot kami ng cosplayers. Pero dahil nakilala ko si mark…parang mas gusto ko na lang matuto ng piano instead of photography! hehehe…

speaking of photography, one morning inaya ako ni Mark na sumama sa photoshoot nya with Kaika. Supposedly sa Enchanted Kingdom ang setting pero dahil sarado ang theme park (holiday kuno) sa Fort Santiago nalang kami natuloy. How…how…de kalabaw! Like 4 years akong nag-aral sa PLM at nalibot ko na ang buong Intramuros, and nagkaroon pa kami ng lesson for Fort Santiago at heto ako, nakasakay sa Kalesa at nagtu-tour sa Intramuros! Wow naman…hehe, infairness maganda talaga ang PLM at di mo masasabing public university ito..mukhang pinagkagastusan!

Nagsimula ang trip namin sa Manila Cathedral at mas marami than usual ang mga photographers na nakakalat…sarado ang San Agustin Church kaya sa may Galeria Andrea ang pinuntahan namin para mag shoot…sabay dating ng mga gwardya sibil para singilin kami ng permit (or locally known as ‘lagay’) ehdi may i excuse kami na tourist kami, complete with Kalesa talaga…hmpf, we toured the whole intramuros, i think (pero syempre hindi namin pinuntahan yung shabu tiangge sa Intramuros! hehe) at here we go Fort Santiago.

Wala namang bago sa Fort Santiago…ganun parin, pati yung leaflets! Mejo nakakailang lang yung photoshoot kasi it requires “sweet” moments at di ko matake na tinitignan sila ng mga tao! mejo scandalous! Syempre, ako ang butihing alalay na tagabuhat ng bag at tagapunas ng pawis ni Mark, na akala nya natutuwa akong gawin…haaay…. after that pumunta kaming ChinaTown at siningil kami ng Kutsero ng…ng…2700?! Puta! Mayaman si Kaika pero kahit sya nag-object! to make the long tawaran short, we paid 1800…hmmmpf, hindi sulit! bungi pa yung kutsero! tae pa ng tae yung kabayo!

At ang chinatown ang huling destinasyon, dahil nag runaway drama nanaman ako dahil sa nag-away kami ni mark dahil sa isang pulubi. As usual, nagsagutan kami at ako nanaman ang mali, kaya instead na makisama ako sa kanya eh nagpaalam na lang ako kay Kaika sabay takbo! as in running! nasa Plaza narin naman kami at malapit lang ang Divisoria, in about 30 mins nasa bahay na ako!

O diba, kababati lang namin eh nag-away nanaman kami?! Pero nag text naman sya bago matapos ang gabi kaya okay naring pakunswelo yun…may part 2 pa naman ang photoshoot eh.

                                   THANKS! OVER 1000 HITS ALREADY!

haay, napaka-toxic talaga ng pagiging agent, kung anu-anong calls ang natatanggap mo! merong kabobohan, katangahan at meron ding nagmamagaling at meron pang mas magaling sa’yo (agent ka na nyan ah!) kaines…at kung kelan maganda na ang Quality ko eh tska naman umariba ang Handling Time ko..super layo pa ng certification…darating kaya ako dun?!

Anyways, wala naman talaga akong magagawa, hindi ko naman mapipili ang mga mapupunta sakin….tulad na lang ng mga pasaway na customer! Kapag hindi mo sinunod yung policy, bagsak ka. Pag sinunod mo yung policy, masesermunan ka pa ng customer! Aba! OA! (and i quote, “customer is always right” kuno, aba, nagkamali nga sya eh kaya sya nagpapatulong!, san ang pagiging right dun?!)

At kapag depressed pa naman ako eh napapa-Jollibee ako, at mejo magagandang alaala naman ang naiisip ko, pero lately, napapadalas na ang pagbisita ko at wala nang effect ang orange na mukha ni Jollibee…nako Jollibee! Kung hindi ka lang sana plastic sana natulungan mo na ako! Wala akong pakialam kahit na 100 ang gastos ko tuwing tanghalian! mag wa-123 na lang ako sa bus gumaan lang pakiramdam ko! grabeh…may makabasa kaya nitong offismate ko!?

haaay, depression kills! maybe that’s the reason why lately, my mother is telling me that i have thinning hair! yes! you can really see my scalp in one patch of my head! i dunno if this is from stress (probably!) or is it because….im using Michael’s Hair Creme…?!

anyways, i really do get upset whenever things are really said about me (even if they are good..that’s how stupid i am!) so while im reflecting on those cristicisms, i scribbled my thoughts in this:

still catching on my breath/keeping up with everyone’s pace/im left behind/left behind tonight/again im by myself tonight/

said im coming up but then i don’t /almost given up,that’s what i thought/why do they act like that?/acting cool when in fact they’re not?/

so i stay behind/far away from lies/the things they deny/everytime they cross the lines/and they say they’re right behind all the time/ but they were never there/ i knew it/im not keeping up with them/ i’d rather stay behind/

why do they do/ the things they thought would make them cool?/why do they do/the things that would make them a bunch of fools?/and think of it as being good/ when they step on their own foot?/

so im leaving them behind/keeping myself from being pulled/and push myself through and through/when they thought they’d leave me behind/that’s the time i can show the world i can fly/